هدف از انجام آزمایش Test Coagulation Factors چیست؟

فاکتورهای انعقادی، پروتئین هایی در گردش خون بوده که برای تشکیل صحیح لخته خون ضروری می باشند. آزمایشات فاکتور انعقادی، عملکرد این پروتئین ها یا گاهی میزان آنها را در خون، بررسی می کنند.

 

لخته شدن خون یک فرایند پیچده بوده که دربردارنده فاکتورهای انعقادی متعددی می باشد که توسط کبد و عروق خونی، تولید می شوند. هر فاکتور انعقادی، با یک یا چند آزمایش ارزیابی می شود. در صورتیکه سطح این فاکتورها پائین باشد، میتواند باعث عدم ایجاد لخته خونی شده و منتهی به دوره های خونریزی بدون توضیح شود. سنجش فاکتورهای انعقادی میتواند به پزشک در تعیین علت خونریزی و بهترین درمان کمک کند.

 

فاکتورهای انعقادی معمولاً با اندازه گیری فعالیت فاکتور در خون، مورد آزمایش قرار می گیرند. سنجش های فعالیت میتوانند سطوح کاهش یافته پروتئین یا پروتئین هایی را که به درستی عمل نمی کنند، تشخیص دهند. ندرتاً، میزان یک فاکتور انعقادی (سطح آنتی ژن) نیز ممکن است سنجش شود. تست های آنتی ژن فاکتور انعقادی میتوانند به ما بگویند که چه میزان پروتئین موجود است، اما در مورد نرمال بودن فعالیت آن به ما اطلاعاتی نمی دهند.

 

زمانی که خونریزی رخ می دهد (بعنوان مثال، با یک آسیب)، سیستم انعقادی فعال می شود که رگ خونی را با  یک لخته مسدود می کند. سیستم انعقادی از مجموعه ای از فاکتورهای انعقادی تشکیل می شود که در یک فرایند مرحله به مرحله با عنوان آبشار انعقادی، فعال می شوند. نتیجه نهایی، تشکیل رشته های فیبرین نامحلول بوده که در محل آسیب به یکدیگر متصل شده بهمراه قطعات سلولی توده ای شده با عنوان پلاکت ها، که یک لخته خونی پایدار را تشکیل می  دهند. این لخته، از خونریزی بیشتر جلوگیری کرده و تا زمانی که ناحیه آسیب دیده التیام پیدا کند، در محل باقی می مانند….