دلایل زیادی برای اعمال PBM وجود دارد:
-این روش از تکنیک های پیشگیرانه برای حفظ خون خودتان و حذف نیاز احتمالی برای انتقال خون استفاده می کند.
-این روش ریسک های احتمالی مرتبط با انتقال خون، بویژه عوارض و عفونت ها را کاهش می دهد.
-می تواند به کاهش طول مدت بستری شدن در بیمارستان کمک کند.
-خون زیادی برای درمان بیماران مبتلا به وضعیت های تهدیدکننده حیات وجود دارد، اما در کل خون منبع مهمی است که تحت تأثیر عرضه و تقاضا قرار می گیرد و معمولا در وضعیت آسیب ها و دیگر وضعیت های مراقبت های حیاتی موجب بهبود سلامتی می شود.

-قبل از جراحی: برای بیمارانی که تحت درمانهای انتخابی با ریسک خونریزی متوسط تا شدید قرار می گیرند، آزمایشات سنجش تعداد سلول های خونی (CBC) و بررسی آهن در زمان حداقل 4 هفته قبل از جراحی توصیه می شود. داروهای مختلفی وجود دارد که می توان برای درمان بیماران قبل از جراحی استفاده کرد و این زمانی است که کمبود مواد در بیمار برای بهبود تولید گلبول های قرمز یا مقادیر هموگلوبین (Hgb) وجود دارد. این داروها شامل موارد زیر است:
-آهن
-ویتامین B12
-اسید فولیک
-ویتامین C
-اریتروپوئیتین
همچنین به بیماران توصیه می شود تا داروهای خاصی را ریسک خونریزی را قبل از جراحی افزایش می دهند، متوقف کنند، مثل ایبوپروفن و آسپیرین. پزشک شما نیاز به دانستن تمام داروهای مصرف روزانه شما شامل مکمل های گیاهی و ویتامین ها را دارد.
-در طی جراحی: جراحان و متخصصین بیهوشی احتیاط زیادی برای حفظ خون شما خواهند داشت. استفاده از فناوری های به روز و تکنیک هایی مثل جراحی با حداقل آسیب، روش های خوب جراحی، ابزارهای اختصاصی برای برش رگ ها و پیشگیری از خونریزی، استفاده از داروهایی برای کاهش از دست دادن خون و هر گونه پیشگیری در جهت حفظ خون می باشد. این روش ها بخش مهمی از مراقبت از بیمار هستند.
-بعد از جراحی: اجتناب از نمونه گیری های غیرضروری از خون و استفاده از شیشه های آزمایشی با کمترین حجم موجب کاهش از دست دادن خون بعد از جراحی می شود؛ داروهایی که تولید گلبول های قرمز خون را افزایش می دهند نیز می توان در صورت نیاز اضافه کرد. روش های دیگر در طی این دوره و بر اساس نوع جراحی مدنظر انجام می شوند. پیشگیری از کاهش خون شامل جمع آوری خون از دست رفته در طی جراحی یا بعد از آن با هدف بازگرداندن خون به بیمار است.
ما توصیه می کنیم که شما و خانواده تان از قبل در مورد استراتژی های مورد استفاده در طی مراقبت با پزشک مشورت کنید.

انتقال خون روشی است که در آن خون یا اجزای خون به بیمار داده می شود تا بدن وی به درستی عمل نماید. نیاز به خون ممکن است بدلیل جراحی، آسیب یا یک بیماری باشد. بیماری که نیاز به خون دارد ممکن است کل خون یا اجزای خون را مثل گلبول های قرمز، پلاکت ها یا پلاسما، بسته به وضعیت خاص وی دریافت نماید.

شما ممکن است نیاز به جایگزینی خون که در طی جراحی یا یک تصادف از بین رفته را داشته باشید. علاوه برآن، شما ممکن است در نتیجه بیماری دیگر یا درمان مبتلا به کم خونی شوید.

اگر این روند به درستی انجام شود، می تواند منجر به حفظ حیات شود. با این حال، همانند هر درمان، ریسک ها را باید نسبت به منافع احتمالی ارزیابی کرد. دریافت خون امروزه نسبت به قبل ایمن تر است. از طریق روش های دقیق انتخاب و بررسی دهنده های خون، ریسک انتقال بیماری از طریق به شدت کاهش یافته است.
با این وجود، حتی ایمن ترین خون نیز می تواند موجب واکنش بدن به شیوه ای شود که بر سلامتی شما اثرگذار باشد. شایع ترین واکنش های انتقال خون، واکنش های آلرژیک است که شامل علائمی مثل خارش، کهیر، تب یا لرز می باشد. این واکنش های خفیف تا متوسط در کمتر از 1 درصد از بیماران رخ می دهد و در موارد نادر می تواند تهدیدکننده باشد.
واکنش های شدیدتر که کاملا نادر هستند، می توانند رخ دهند و از حالت تب و تهوع تا نارسایی کلیه و مرگ متفاوت است. با اینکه ریسک هر واکنش پایین است، لازم است برای درک بهتر برنامه مراقبتی خود با پزشکتان مشورت کنید.