یک آزمایش سریع برای
سیفلیس
با تغییرات اعمال شده توسط سازمان غذا و دارو (FDA) برای استفاده
گسترده در مراکز مراقبتی مثل اورژانس ها، کلینیک ها و دیگر مراکز درمان
سرپایی ارائه شده است. بدلیل وضعیت تغییر یافته برای آزمایش، پرسنل
غیرآزمایشگی مجاز به انجام آن هستند.
در کل، آزمایش بررسی وضعیت سیفلیس در سال 2011 بعنوان آزمایشی با
پیچیدگی متوسط تا سطح بالا تایید شد. این آزمایش را می توان توسط
آزمایشگاههای تایید شده توسط اصلاحیه های بهبود آزمایشگاه بالینی (CLIA)
برای آن سطح از آزمایش انجام داد. مقررات CLIA توسط کنگره در سال 1988
و برای تضمین دقت نتایج آزمایش تصویب شد. هر آزمایشگاه بالینی در
آمریکا که این آزمایش را بر روی نمونه های انسانی انجام می دهد باید
مجوزی را دریافت کند که پیچیدگی آزمایشاتی که آن آزمایشگاه انجام می
دهد را مشخص و تعریف کرده باشد.
تصمیم FDA برای اعمال اصول CLIA در آزمایش سریع سیفلیس براساس اطلاعات
ناشی از تحقیقات ارائه شده توسط سازنده آزمایش بود. این اطلاعات نشان
می داد که استفاده از آزمایش آسان بوده و کارمندان حوزه مراقبت می
توانند آن را با نتایج سازگار و مطمئن و با دستورالعمل های ابتدایی در
مورد نحوه تکمیل آزمایش، انجام دهند. این تحقیق در طی چهار ماه و در سه
بخش آزمایشی مجزا انجام شد که دارای ابزارهای آزمایشگاهی غیر مرسوم
بودند، مثل مطب پزشک. نمونه های خون از بیش از 400 شرکت کننده گرفته شد.
این آزمایش از
کل مقادیر خون
جمع آوری شده از نوک انگشت استفاده می کند و نتایج را در کمتر از 12
دقیقه ارائه می دهد. این آزمایش آنتی بادی های
Treponema pallidum
(
باکتری های عامل سیفلیس) را
شناسایی می کند. به محض آلوده شدن فرد به عفونت، این آنتی بادی های
توسعه می یابند و برای کل دوره حیات مثبت خواهند بود. بنابراین، این
آزمایش را نباید برای افرادی که در گذشته مبتلا به سیفلیس بوده و درمان
شده اند، استفاده کرد، زیرا ممکن است با وجود اینکه دارای عفونت فعالی
نباشند (
مثبت کاذب)،
اما برای آزمایش مثبت باشند. هر نتیجه مثبت از آزمایش سریع باید با یک
آزمایش ثانویه سیفلیس که در آزمایشگاه مورد تایید CLIA برای انجام
آزمایش پیچیده مجاز است، تایید شود.
نتایج غربالگری سریع از نمونه انگشت به این معنی است که بیماران می
توانند منتظر نتایج باشند و اگر مثبت باشد، دومین نمونه خون در طی همان
زمان ملاقات گرفته می شود. این به کاهش زمان نتایج تاییدکننده منجر شده
و موجب می شود بیماران مبتلا به سیفلیس زودتر و با احتمال کمتری از عدم
موفقیت برای پیگیری های بعدی، تحت درمان باشند.
به گفته آلبرتو گوتیرز (PhD- مرکز ایمنی تجهیزات و رادیولوژی) دسترسی
گسترده تر و آسانتر به این آزمایش باید منجر به میزان بالایی از تشخیص
عفونت سیفلیس شود. میزان شناسایی بالاتر موجب می شود تا افراد بیشتری
تحت درمان مناسب با آنتی بیوتیک ها قرار بگیرند و گسترش این
عفونت مقاربتی را کاهش دهند.
غربالگری سیفلیس دارای اهمیت است زیرا در صورت تشخیص و درمان در مراحل
اولیه، می توان به آسانی درمان کرد. اگر درمان نشود می تواند سه مرحله
پیشروی کند و موجب عوارض جدی شود. عفونت سیفلیس همچنین احتمال
عفونت HIV را بعد از قرارگیری در معرض HIV افزایش می دهد.
با اینکه سیفلیس قابل درمان است اما به یک مشکل سلامتی عموم تبدیل شده
است. در سال 2013، بیش از 56 هزار مورد جدید سیفلیس به CDC گزارش شد.
در 10 سال گذشته، مردانی که با هم جنس های خود رابطه جنسی داشته اند،
بطور نامتناسبی آلوده شده اند.
اگر زنان باردار آلوده به عفونت شوند می توانند سیفلیس را به نوزدان
خود انتقال دهند (سیفلیس
مادرزادی). این می تواند منجر به فوت نوزاد در زایمان یا به محض
تولد شود. نوزادان تازه متولد شده ای که زنده می مانند، ممکن است در
ابتدا دارای نشانه ها یا علائم نباشند، اما بعد از چند هفته، رشد آنها
با تاخیر بوده و تشنج خواهند داشت. بدلیل عواقب جدی، CDC توصیه می کند
که تمام زنان باردار در اولین ملاقات خود با پزشک قبل از تولد،
برای سفیلیس غربالگری شوند. زنان باردار در معرض خطر بالای سیفلیس
باید دوباره در طی سه ماهه سوم بارداری و در زمان تولد نوزاد، مورد
آزمایش قرار بگیرند.
افراد دیگری که باید بطور معمول غربالگری شوند، شامل افراد در معرض
ریسک، مثل مردانی که با هم جنس های خود رابطه جنسی دارند، افراد در
سازمان های اصلاحی، افراد دارای رابطه جنسی مراقبت نشده با چند شریک
جنسی یا آن دسته از شرکای جنسی که نتیجه مثبتی در آزمایش سیفلیس داشته
اند و افرادی که از نظر جنسی فعال بوده و در مناطقی با میزان بالای
سیفلیس زندگی می کنند.
