داروهای کاهنده کلسترول با عنوان استاتین به مدت دهه ها در ایالات متحده مورد استفاده قرار می گرفته اند، اما این داروها برای تمام بیماران مؤثر نمی باشند. سال گذشته، اداره غذا و داروی آمریکا (FDA)، دو داروی غیر استاتین جدید با عنوان بازدارنده های PSCK9 را برای افرادی که به اندازه کافی به درمان با استاتین پاسخ نمی دادند، تأئید نمود. حالا، کالج قلب شناسی (کاردیولوژی) آمریکا (ACC) و انجمن قلب آمریکا (AHA) دستورالعمل های جدیدی را برای پزشکان درباره استفاده از اینها و دیگر داروهای غیر استاتین در بزرگسالان صادر نموده اند.

کلسترول بالا، بویژه افزایش سطح کلسترول لیپوپروتئین با چگالی پائین (LDL-C)، مرتبط با افزایش ریسک بیماری قلبی عروقی (CVD) می باشد. کلسترول اضافه در خون ممکن است در پلاک هایی بر دیواره های عروق خونی رسوب کرده و منجر به سخت شدگی شریان ها (آتروسکلروزیس یا تصلب شرائین) و افزایش ریسک حمله های قلبی و سکته مغزی شود. آزمایشات خونی برای بررسی سطوح کلسترول و کمک به تعیین ریسک CVD بکار می روند.

درسال 2013، ACC و AHA دستورالعمل هایی را برای بزرگسالان صادر نمودند که شامل توصیه هایی بودند درباره اینکه چه کسانی بسته به سن، وجود بیماری قلبی و یا دیابت و سطح LDL-C باید درمان کاهنده کلسترول را دریافت کنند. در بزرگسالان سالم بدون هیچ نوع بیماری قلبی، تصمیم گیری برای درمان بر مبنای یک محاسبه گر ریسک بوده که عوامل متعددی (نظر سن، جنسیت، نژاد، فشار خون، سطح کلسترول) را مدنظر قرار داده و ریسک آنها را در ابتلا به حمله قلبی یا سکته مغزی طی 10 سال آینده تعیین می کند. فردی با ریسک 7.5% یا بالاتر، صرف نظر از تعداد LDC-C او، باید استاتین تجویز شود.

پس از انجام پنل های چربی پایه به صورت ناشتا و آغاز درمان با استاتین، سطوح LDL-C در مقاطع زمانی منظم برای اطمینان از اینکه استاتین عمل می کند، بررسی می گردند. توصیه می شود که یک پروفایل چربی ناشتا ثانویه هر 4 تا 12 هفته پس از آغاز درمان و سپس هر 3 تا 12 ماه پس از آن انجام گیرد. اگر دارو به کاهش کافی LDL-C نتیجه ندهد، پزشک ممکن است میزان دارو را افزایش داده یا احتمالاً دارویی ثانویه را اضافه نماید.

دستورالعمل های ACC/AHA توصیه هایی را بر مبنای سن، سطح LDL-C و  وجود CVD یا دیابت نیز ارائه می دهند. یکی از داروهای خط اول که برای بیمارانی که به کمک اضافی برای کاهش کلسترول نیاز دارند در نظر گرفته می شود، ممکن است دارویی با عنوان ازتیمیب (ezetimibe) باشد که سطوح LDL-C را با کاهش جذب کلسترول در روده کوچک پائین می آورد. برای مثال، این دارو ممکن است برای بیماران با ریسک بالای CVD که با مصرف داروهای استاتین، سطح LDL-C آنها به اندازه حداقل 50 درصد کاهش نیافته است، مناسب باشد. اگر ازتیمیب سطوح LDL-C را به اندازه کافی کاهش ندهد، سپس بازدارنده PCSK9 یا داروهایی با عنوان مهارکننده های اسیدهای صفراوی نیز می توانند بسته به وضعیت بالینی و اولوبت های فرد در نظر گرفته شوند.

به بیماران توصیه می شوند که درباره خطرات و مزایای درمان های دارویی متفاوت کلسترول و بهترین درمان برای خود، با پزشکان شان صحبت کنند. تصمیمات ممکن است بر اساس عواملی مانند نتایج آزمایش LDL-C، سطح ریسک آنها برای CVD و عوارض جانبی احتمالی از طرف داروها باشند. مهم است بخاطر داشته باشیم که دستورالعمل هایی مانند اینها، توصیه هایی عمومی را فراهم کرده و تصمیمات درمانی باید وضعیت خاص هر فرد را در نظر داشته باشند.